ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΣΚΑΚΙ ΣΤΟ ΖΗΝΩΝΑ ΣΚΑΚΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΙΑ ΣΚΑΚΙΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΚΑΚΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΚΑΚΙ ΠΡΙΝ ΤΟ 1900ΠΙΝΓΚ-ΠΟΝΓΚ

 

Και επί των μελανών και κιτρίνων τετραγωνιδίων του άβακος ίσταντο ατάκτως οι στιλπνοί πεσσοί, ίπποι κολοβοί, βασιλείς ακέφαλοι, στρατηγοί προγάστορες, στρατιώται μηκύλλοι, πύργοι με μικροσκοπικάς επάλξεις. Όλα ταύτα τα αντικείμενα του πολέμου και άλλα φύρδην - μίγδην ανακείμενα εντός της πυξίδος, ως παράδοξα εμβλήματα, η τύχη παρέτασσεν ενώπιον των διαμαχομένων, αντιμετώπων, με την επιθυμίαν της νίκης, με τον σκοπόν της σαγήνης, μόνων μετά του Έρωτος εντός ενός δωματίου ... Ο κίνδυνος επέκειτο......... Και μόνοι εντός του αυτού δωματίου, τόσω πλησίον αλλήλων! Τόσον ολίγον διάστημα τους εχώριζε της ευτυχίας!... Λοιπόν!... Έθλιψαν αλλήλων τας χείρας, έκλινον τας κεφαλάς και συνήνωσαν τα χείλη εις εν μακρόν, ολόψυχον φίλημα.

 

 

 

Το 2012 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την ανεπανάληπτη θυσία του κορυφαίου Έλληνα σκακιστή του 19ου αιώνα Λορέντζου Μαβίλη στα βουνά της Ηπείρου. Όλα τα στοιχεία για τη σκακιστική δραστηριότητα του Λορέντζου Μαβίλη σε σχέση με τη ζωή του δημοσιεύονται στο βιβλίο με τίτλο: "Έλληνες σκακιστές του 19ου αιώνα". Παρουσιάζονται και άλλοι Έλληνες σκακιστές της εποχής, καθώς και η πορεία που ακολούθησε η διάδοση του σκακιού στην απελευθερωμένη από την Οθωμανική κυριαρχία χώρα.

Πληροφορίες για το βιβλίο στο συγγραφέα κ. Σκλαβούνο (τηλ. 6932146398, e-mail askl27@otenet.gr)

<BGSOUND SRC="http://www.zinonchess.gr/Marfun.mp3">

 

Η σελίδα αυτή είναι σχεδιασμένη να ακούγεται το Πένθιμο Εμβατήριο του Ιωσήφ Λιμπεράλη, από την Παλαιά Φιλαρμονική της Κέρκυρας.

..

Ο Ιωσήφ Λιμπεράλης (Κέρκυρα 1820 - Ζάκυνθος 1899) και ο Αναστάσιος Δενδρινός ήταν οι πρώτοι Έλληνες συνθέτες σκακιστικών προβλημάτων. Ο Λιμπεράλης , ως μουσικός, φημιζόταν για τα επιθανάτια ελεγεία του. Μεταξύ άλλων έγραψε το 1884 και το Επιθανάτιο Ελεγείο στον κορυφαίο Αμερικανό σκακιστή του 19ου αιώνα Πάολο Μόρφι.

Ο Σολωμός ηγάπα υπερβολικά την μουσικήν. Ενθυμούμαι ότι εις τον επιτάφιον μιάς μεγάλης Παρασκευής εγώ και ο ποιητής ακολουθούσαμεν την μουσικήν της Φιλαρμονικής. Ιδών ο ποιητής ότι εγώ εθαύμαζα διότι ακολουθεί καθ΄όλον τον δρόμον πλησίον μου, μου είπε: "Σε τιμώ δια να τιμήσω την τέχνην και να σε εκτιμήσουν". Τον ηρώτησα αν το πένθιμον εμβατήριον το οποίον έπαιξεν η Φιλαρμονική του ήρεσε (ηγνόει ότι ήτο έργον μου), μου απήντησε με γλυκείαν πραότητα: "Είναι πολύ συγκινητικόν, αλλά δεν είναι έργον μεγάλου διδασκάλου, είναι νεανικόν έργον, και υποθέτω ότι είναι δικό σου".

Όταν το 1846 επέστρεψα από την Βολωνίαν, του είπα ότι ο Ροσίνης μ' εξετίμησε και με ήθελε πάντοτε πλησίον του. Ο Σολωμός μου απήντησε : "Φαίνεται ότι εκείνη η μεγαλοφυϊα εύρεν εις σε, εκείνο το οποίον εγώ ακόμη προσπαθώ να ανακαλύψω".

(Από τα Απομνημονεύματα του Ιωσήφ Λιμπεράλη).

.................................................................................................................................................................................